Interview met Demi van Leef in het Kwadraat

|Beleven|inspirerende mensen

Eerst bestond ik en nu LEEF ik, dat zijn de woorden van Demi, de oprichter van het instagram account: Leef in het Kwadraat. Het is haar droom dat iedereen in de wereld zijn of haar hart leert volgen, gaat doen wat hem of haar gelukkig maakt en leeft. Hier spreekt een sterke vrouw. En dat is niet zomaar van de één op de andere dag ontstaan. Dat is gegroeid. Op 23-jarige leeftijd kreeg Demi te maken met een burn-out. In dit interview lees je haar verhaal en vertelt ze hoe zij hier mee om ging.

Hoe ontstond het idee voor jouw Instagram account: Leef in het kwadraat? En wat is jouw missie hiermee?
Voor mijn burn-out en voordat er kanker werd gediagnosticeerd bij mijn vriend had ik het idee dat ik slechts BESTOND. Ik leefde gewoon het leven wat ik had. Ik voelde me niet altijd even gelukkig, maar ik deed het maar gewoon. Die studie, dat werk, de vriendschappen, de plek waar ik woonde. Dat was toch immers wat iedereen om mij heen ook deed en wat van mij verwacht werd? Tegenwoordig is dat anders.

Ik wil LEVEN. Het leven is eindig, niet vanzelfsprekend en voor iedere nieuwe dag en ieder moment mogen we dankbaar zijn. Ik ben me iedere dag opnieuw bewust van wat ik voel en ik vraag mezelf af of wat ik doe goed is voor mij, of ik er energie van krijg en of ik er blij van wordt. Zo niet, dan doe ik het niet. Niet zomaar ‘go with the flow’ als het niet goed voelt. Sinds ik dit toepas op mijn leven: leef ik in het kwadraat.

Ik merk om mij heen dat veel mensen zich herkennen in dezelfde struggles die ik heb gehad en ik krijg vooral veel vragen over hoe ik bepaalde keuzes maak en situaties aanpak. Zo is mijn Instagram account ‘Leef in het kwadraat’ ontstaan. Het is mijn droom dat iedereen in de wereld zijn of haar hart leert te volgen, zichzelf leert kennen, gaat doen wat hem of haar gelukkig maakt en LEEFT.

Niet leven vanuit angst en dingen laten omdat het eng is. Als ik ook maar één iemand mag inspireren of helpen met het delen van mijn proces, ben ik een nog gelukkiger mens. En, er zijn ook al wat toekomstplannen in de maak gericht op coaching.. Wie weet!

Je hebt zelf toen je 23 jaar was te maken gekregen met een burn-out. Hoe merkte jij dat je burn-out had?
Dat klopt! Het heeft lang geduurd voordat ik de symptomen die ik had ook daadwerkelijk aan een burn-out koppelde. Achteraf gezien had ik namelijk al een jaar lang wat symptomen. Ik was vaak intens moe en had na een paar uur college geen kracht meer om iets anders te ondernemen.

Daarnaast was ik vaak ziek. Ik had hoofdpijn, last van mijn spieren en was vaak verkouden. Ook rende ik van hot naar her, nam ik geen rust en was ik vaak geprikkeld. Ik nam geen ruimte om stil te staan bij de vraag of ik wel gelukkig was en negeerde wat ik écht voelde. Ik leefde gewoon maar mijn leven zoals ik dat deed. Doorgaan – niet lullen maar poetsen.

Het eerste signaal waaraan ikzelf merkte dat het niet goed met mij ging was dat ik niet gemotiveerd meer was voor mijn studie. Sterker nog: Mijn studie boeide me ineens niets meer. Voor mij was dat een heel gek iets: Ik had namelijk mijn bachelor gehaald in drie jaar terwijl ik zorgde voor mijn toen zieke vriend en hoe slecht ik me ook voelde, ik vond altijd de motivatie om mijn studie af te ronden en ik zette altijd door.

Toen ik dus merkte aan mezelf dat het me ineens niet meer uitmaakte of ik mijn studie wel of niet haalde – terwijl ik het wel interessant vond – ging ik wat bewuster naar mezelf kijken. Ik had hartkloppingen, was vaak duizelig, voelde me leeg en uitgeput, had nergens zin, ik was vergeetachtig en alles was letterlijk teveel. Toen ik in datzelfde weekend wakker werd, mijn ogen opendeed en ik de kamer keihard zag ronddraaien was dat voor mij een teken dat ik er niet meer omheen kon. Ik had een burn-out.

Vond je het moeilijk om daar mee om te gaan? Ik heb verschillende fases meegemaakt tijdens mijn burn-out en iedere fase bracht moeilijkheden met zich mee, welke ik trouwens liever leermomenten noem. Toen ik er net achter kwam dat ik een burn-out had vond ik dit in eerste instantie moeilijk te accepteren. Ik wilde verder met mijn masteropleiding, verder met mijn leven en ik vond dat ik het veel te druk had om hele dagen niets te doen op de bank.

Toen ik 5 km wilde hardlopen en na 5 minuten op de grond moest gaan zitten omdat mijn benen mij niet meer konden dragen, kwam ik er na flink wat huilbuien achter dat ik mij het beste volledig over kon geven aan wat ik voelde. Ik was me ervan bewust dat ik eerst diep moest gaan, voordat ik weer zou kunnen shinen in het leven.

Wat heb je gedaan om jezelf weer beter te voelen?
Wat ik eerst heb gedaan is rust nemen. Ik stopte met mijn studie en pas toen ik de volledige rust nam en accepteerde dat deze rust écht nodig was, merkte ik pas hoe slecht het met mij ging. Ik kon letterlijk niets meer. Het huishouden en boodschappen doen was al teveel. Mijn vriend nam alle taken in huis op zich en ouders kwamen iedere week langs om te helpen waar dat kon zodat ik volledig kon worden ontzien en nergens over na hoefde te denken. Dat is heel helpend geweest.

Daarnaast nam ik mijn hele leven onder de loep. Ieder gebied ben ik afgegaan, en dus niet alleen werk- en studiegebied. Ik bekeek hierin wat mij energie kostte en wat mij energie opleverde. Daarin kwamen veel levensvragen voorbij zoals onder andere: ‘Wie ben ik eigenlijk?’, ‘Wat wil ik in mijn leven?’, ‘Ben ik blij met wat ik op dit moment doe?’, ‘Zijn de vriendschappen die ik heb wel échte vriendschappen?’. Dit vond ik moeilijke vragen, maar wel ontzettend waardevol.

Het leerde me dat ik niet vast hoefde te blijven zitten in het leven wat ik had, maar mag luisteren naar mijzelf en daarnaar mag handelen. Iedere dag opnieuw bekijk ik nog steeds of dat wat ik doe mij energie oplevert of dat het mij energie kost en maak ik hier bewuste keuzes in.

Ook ben ik gaan praten met een psycholoog. Door middel van een aantal gesprekken ben ik erachter gekomen welke gedrags- en denkpatronen ik had, die in combinatie met life-events uit het verleden, ervoor hebben gezorgd dat ik het zover heb laten komen. Tegelijkertijd was ik erg opzoek naar praktische tips waarmee ik direct aan de slag kon en dit is iets wat ik heb gemist bij mijn psycholoog. Ik ben dan ook contact gaan zoeken met mensen die ook een burn-out hebben of hebben gehad. Het uitwisselen van kennis en ervaringen vond ik ontzettend waardevol. De herkenning die ik vond gaf mij rust en met veel tips kon ik direct aan de slag.

Heeft jouw burn-out jou kijk op het leven veranderd, Zo ja, in welk opzicht?
Ja! Sterker nog: Ik denk dat niet alleen mijn kijk op het leven anders is geworden, maar ook ikzelf ben veranderd. Doordat ik met veel levensvragen, zoals hierboven beschreven, aan de slag ben gegaan is er veel anders geworden in mijn leven. Ik raakte mezelf eerst kwijt en vond daarna de échte Demi, los van de verwachtingen van anderen & de maatschappij. Ik heb leren luisteren naar mezelf, leren houden van mezelf om wie ik ben en wat ik doe en ben erachter gekomen wat ik écht wil en écht belangrijk vind in het leven.

Tegenwoordig besta ik niet alleen meer: ik leef! Het leven is tekort om te doen wat je niet leuk vindt, je ongelukkig te voelen in wat je doet of denkt te moeten doen of zijn. Het is belangrijk om stil te staan bij de keuzes die je KAN en MAG maken. Ik ben me hier iedere dag bewust van. Ik leef tegenwoordig niet meer vanuit angst, maar voor de liefde voor mezelf en het leven. En dat vind ik een hele mooie ontwikkeling. Het was een heftig proces en ik wil het zeker geen cadeautje noemen, maar de uitspraak ‘zonder breakdown geen breakthrough’ is heel erg van toepassing op mij.

Bij veel mensen die een burn-out krijgen, wordt er pas actie ondernomen als het al te laat is. Heb jij nog tips om een burn-out te voorkomen?
Op mijn Instagram account ‘Leef in het kwadraat’ deel ik onder andere persoonlijke verhalen over het proces tijdens mijn burn-out waardoor ik hoop dat mensen zich door herkenning bewuster zullen worden van de keuzes die zij maken en een burn-out misschien wel voorkomen kan worden. Een ultieme tip heb ik niet omdat simpelweg ieder persoon en ook iedere situatie verschillend is. Wel denk ik dat het goed is om iedere maand opnieuw stil te gaan staan bij de vragen: Wie ben ik eigenlijk? Wie wil ik zijn? Wat past bij me & wat juist niet? Doe ik wat ik wil? Zo blijf je je bewust van je manier van leven, je keuzes, je gedrag & de gevolgen hiervan waardoor je voorkomt dat je meegenomen wordt in de dagelijkse sleur en dicht bij jezelf blijft. Wanneer je voelt dat er iets niet helemaal meer passend is bij jou – maar je niet precies weet wat datgene is neem er dan de ruimte voor om dat gevoel te onderzoeken. Het kan een teken zijn dat er iets moet veranderen in je leven. Negeer het niet en ga ermee aan de slag.

Waar word jij echt gelukkig van?
Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn. Ik denk dat geluk los staat van wat er gebeurt of nog gaat gebeuren in het leven. Op ieder moment kan je ervoor kiezen in hoeverre je jouw geluksgevoel laat beïnvloeden. Tijdens mijn burn-out begon ik te focussen op hele kleine dingen waar ik dankbaar voor was, terwijl ik mij nog nooit zo slecht had gevoeld. Een nieuw blad aan mijn plant, mijn eerste kop thee van de dag en de stad die rustig ontwaakte maakte mijn dag. En dit heb ik vast weten te houden.

Ik merk aan mezelf dat ik intens kan genieten van de meest kleine momenten: De eerste bloesem in de lente & het eerste blaadje wat van een boom valt in de herfst; Een wandeling in de natuur & struinen door de stad; Fijne mensen om mij heen & stilte; De geur van regen & daarna de eerste zonnestralen. Ieder moment heeft zoveel moois. Wij als mensen hoeven ons er alleen op te focussen, ons ervan bewust te worden en dan te beLEVEN.

Wil je meer weten over Demi of Leef in het Kwadraat volg haar dan ook op Instagram.

Misschien vind je dit ook leuk

6 reacties

  • Beantwoorden
    Rene Booms
    25 augustus 2018 om 13:51

    Wat een boeiend verteld levensverhaal Demi. Zo begrijpelijk omschreven. Ikzelf heb ook met een bore-out te maken gehad. Ook dat bewustwordingsproces vraagt aandacht voor wat mij blij maakt in onze wereld. Ik weet nog zo goed dat ik mijn 1e glimlach weer kon voelen. Zo eenvoudig, maar oh zo magisch. Dank jullie wel, met een groet van Rene

    • Beantwoorden
      Sylvia
      2 september 2018 om 22:59

      Wat fijn om te horen dat je hebt genoten van het inspirerende verhaal van Demi. Wat een krachtige vrouw is dit! En wat fijn dat jou glimlach weer terug kwam na een bore-out. Dat is een heel bijzonder moment lijkt me.

  • Beantwoorden
    Davey
    26 augustus 2018 om 09:16

    Heey Demi,

    Erg mooi verhaal.

    Je opende mijn ogen dat ik waarschijnlijk een burn-out (deels) heb kunnen voorkomen.

    Toen in klaar was met mijn opleiding had ik het gevoel dat mijn leven telkens beter ging, ik had een doel binnen een bedrijf en dat vond ik prima.
    Daarnaast keek ik altijd uit naar het sporten na werktijd.

    Een jaar verder en ik was steeds moeier en had minder energie, ook werd ik veel ziek; in 1 jaar tijd 10 keer ziek geweest waaronder een heftige buikgriep. (21-22 jaar)
    Ik had nergens meer zin in en was down.

    Ik weet niet meer hoe en waarom, maar ik krabbelde er weer uit, misschien dat ik meer naar mezelf luisterde en leerde ontdekken.
    Telkens het sporten weer op wist te pakken en andere doelen kon stellen.

    Jammer genoeg heb ik dat niet vast kunnen houden en zakte weer opnieuw of op een ander soort manier in elkaar. (23 jaar)
    Ik voelde dit toen al aankomen en ik wist op dat moment ik moet hulp zoeken.
    Ik kan het niet alleen.
    Voor te lang was ik bezig mijn autisme te onderdrukken en het niet te erkennen.
    Ik moet normaal zijn en alles doen zoals de hele maatschappij dat doet en verlangt.

    Ik ben blij dat ik nu die hulp heb gevonden. (24 jaar)
    Eerst kwam ik op een maandenlange wachtlijst, maar ik wilde niet stil zitten dus heb me tussendoor bezig gehouden met ander soort therapieën.
    Blij toe, want ik heb het instorten van mezelf hierdoor kunnen uitstellen tot het allerlaatste moment, het gebeurde een maand voordat ik terecht kon.

    Ik ben nu een paar weken verder en leer mezelf echt weer kennen, mezelf te accepteren.
    Ben er bijvoobeerbeeld achter dat ik last heb van “angst” en dat dit een oorzaak is voor veel klachten zoals piekeren, moe zijn, geen energie hebben, etc.

    Zeker na het lezen van jouw verhaal heb ik opnieuw kracht en motivatie om door te gaan.

    Demi, mooi verhaal en bedankt voor het delen.

    Groetjes, Davey

    • Beantwoorden
      Sylvia
      2 september 2018 om 23:11

      Wat fijn om te horen dat je het verhaal van Demi mooi vond en hierdoor extra kracht en motivatie hebt gekregen. Mooi dat je jou verhaal ook wilde delen. Dat kan ook anderen inspireren. Succes met alles!

  • Beantwoorden
    Suze
    28 september 2018 om 17:22

    Prachtig interview. Ik volg Demi ook een tijdje en vind haar foto’s en teksten altijd inspirerend.

    Trouwens, wat een supermooie site heb je! Meteen gaan volgen :)).

    • Beantwoorden
      Sylvia
      3 oktober 2018 om 22:51

      Ik vind Demi ook heel inspirerend! Vandaar dat ik haar heb gevraagd voor dit interview. Ze schrijft prachtig. Bedankt voor je compliment! En wat leuk dat je me gaat volgen 🙂

    Geef een reactie